جست پلنگ فنجان را مي‌كجيدم                            بي يونان

ميان ما چيزي                       شاخك تندي            به اتوبوس چند شكاف مي‌كشيد

در پنجمي نشسته بود گل‌هاي نرگسي                 دايره

زني آخر نگهبان سرپايي حلقه‌اش و هر شيطنت مجاوري را              ناخن

به لب‌ها            با پاهايش اتصال   كوتاه                       گير    مي    ‌د ا د

در برون‌مرزي يك كوچه هم چنين              سيگاري به زمين گير مي‌كند

پيوند را از ميدان فلوكسطين به پنجره چرا دريدم كج‌كج         دوبرم كارتن مقوايي كاغذي تنباكو

طوفان سنگ‌شكنِ دل                      دل مي‌زند

بي سنگ دو‌تكه                          پاييزم جرقه‌ي برگ كاج را

زيرابيِ بچه‌هاي جنوب‌شهر است                            مبتلا زيرا         بیا      ببين

موج ناسرخوشيِ فرامرز پارسا شوريده‌ي                    استكان‌هاي مرغابي‌اش

متصاعد است

فاعل آفتابي كم               ‌كم‌صداست سازمان نباتي بشقابِ             ما ند لّا

شمِ سي‌سه‌سانتيِ بي‌خدايي را مي‌چيند       طولاني                    روزي ستايش

افسانه حقيقتن ترجيحن مي‌خواست نشانم دهد آن‌ جايش را قرض گرفته‌بود ُو او تحويل عادت‌هاي هفتگي در ساعت عصر به‌عبارت پاورقي كه از سانسور بُرنده‌ي        پيام آزادي       پرده را برداشت

تكانش ناگوياست پنجه‌هاي غررييدنِ پس‌مانده‌هاي شيشه‌هاي مفتولي حلقوي از           تهِ انعقادِ شفتِ بي نشانه حباب‌وار

گيرنده در مدار ميمِ ژلاتيني تاراج طعمعه در برف                پاشيد

پرندگان        پرشدگاني بر كاپوتِ      خودرنگ

آن‌چه در درون ضميمه داشت يك دست كلاه‌ بود پوريا پورنهيل           پيمانه‌اند دروغ اگر نگفته باشم              برخي                                       هستم

مايعات پديده‌هاي پيش‌از ما تريك تريك           ديوانه‌پري                          پسا بسا

همه مي‌گويند                           همه مي‌پرسند                    آن شيرتراويده بر ساروج انقلاب استتيكي بود منهاي چراغ در حوالي كاندوم از بردگي توت‌فرنگي در دو ميخ سينه

چرا به‌سادگي يك پوست‌اندازي دريا بلبل‌هاي فراطبيعي را      لقمه           لقمه كرد؟

بر هراس پيوند                   هر‌چه زخم میخك    مبارك

پوست تيره‌ورزي جنوبي را الصاق كردند با گوشواره ای به پرتی اسکله

                                            کله از دور می موجد

               تردید ندارم که

آمیب واره ای از تولید زباله تردستی روزها نامه نوشتن شیب محمول ترجیع بندی جان را وو پرسه ی پنهان و شرم اندام؛                  سری از ملاحت،                    سورتمه، کمی از موسیقی

به افتخار پنه لوپه آخرِ سر   سودابه پژمرده نشد

خیزش های شادِ دندانه دار مدل قصه سازی آس و پاس متحرک میزها        و باوهاوسِ جعل و معلِ پریده از آمار

تو چه به آفتاب برج شانس؟

باندشده بر رف؛ سیمایی بیگانه،                             آسوده و سرریز

                              ما به مانند کسرِ عمیقن ناتراز مراجعه به زیبایی بلدیم برداریم از خودمان حفاظت نماییم                                                                      لب هایی در قفسه هست                                 الّا کتابی رسمی در شود

تا این جا   بیست بار                         مرنجانم آشتی زد فعلم جا نداشت        کَل را به کار سجلیِ اصل کشید

رنج رنجِ آسودگی در برفِ قندِ ترکیبی  سودای هم بستری زباله ی باکره ای با رنج

آن هایییی در میان پتوهای عشق شان شوق شان گرم هر برف در استکان پارسا

هر برگ که بازمی شناسد فرامرزش را       در برف بر پوششی از رنج

و هشت تکه کفش در آستانه ، در برف

پسِ تخته ها کش و قوسی ست