آخرین تانگو

tango — Mon, 26 Oct 2009 19:56:18 GMT

ادای احترام به «قصرِ» کافکا؛

با حضور فرامرزِ پارسا

زباله‌هاي باكره در برف

جست پلنگ فنجان را مي‌كجيدم بي يونان

ميان ما چيزي شاخك تندي به اتوبوس چند شكاف مي‌كشيد

در پنجمي نشسته بود گل‌هاي نرگسي دايره

زني آخر نگهبان سرپايي حلقه‌اش و هر شيطنت مجاوري را ناخن

به لب‌ها با پاهايش اتصال كوتاه گير مي ‌د ا د

در برون‌مرزي يك كوچه هم چنين سيگاري به زمين گير مي‌كند

پيوند را از ميدان فلوكسطين به پنجره چرا دريدم كج‌كج دوبرم كارتن مقوايي كاغذي تنباكو

طوفان سنگ‌شكنِ دل دل مي‌زند

بي سنگ دو‌تكه پاييزم جرقه‌ي برگ كاج را

زيرابيِ بچه‌هاي جنوب‌شهر است مبتلا زيرا بیا ببين

موج ناسرخوشيِ فرامرز پارسا شوريده‌ي استكان‌هاي مرغابي‌اش

متصاعد است

فاعل آفتابي كم ‌كم‌صداست سازمان نباتي بشقابِ ما ند لّا

استقبال مي‌زنم

شمِ سي‌سه‌سانتيِ بي‌خدايي را مي‌چيند طولاني روزي ستايش

افسانه حقيقتن ترجيحن مي‌خواست نشانم دهد آن‌ جايش را قرض گرفته‌بود ُو او تحويل عادت‌هاي هفتگي در ساعت عصر به‌عبارت پاورقي كه از سانسور بُرنده‌ي پيام آزادي پرده را برداشت

تكانش ناگوياست پنجه‌هاي غررييدنِ پس‌مانده‌هاي شيشه‌هاي مفتولي حلقوي از تهِ انعقادِ شفتِ بي نشانه حباب‌وار

گيرنده در مدار ميمِ ژلاتيني تاراج طعمعه در برف پاشيد

پرندگان پرشدگاني بر كاپوتِ خودرنگ

بي‌شابابا

آن‌چه در درون ضميمه داشت يك دست كلاه‌ بود پوريا پورنهيل پيمانه‌اند دروغ اگر نگفته باشم برخي هستم

مايعات پديده‌هاي پيش‌از ما تريك تريك ديوانه‌پري پسا بسا

همه مي‌گويند همه مي‌پرسند آن شيرتراويده بر ساروج انقلاب استتيكي بود منهاي چراغ در حوالي كاندوم از بردگي توت‌فرنگي در دو ميخ سينه

چرا به‌سادگي يك پوست‌اندازي دريا بلبل‌هاي فراطبيعي را لقمه لقمه كرد؟

بر هراس پيوند هر‌چه زخم میخك مبارك

پوست تيره‌ورزي جنوبي را الصاق كردند با گوشواره ای به پرتی اسکله

کله از دور می موجد

تردید ندارم که

آمیب واره ای از تولید زباله تردستی روزها نامه نوشتن شیب محمول ترجیع بندی جان را وو پرسه ی پنهان و شرم اندام؛ سری از ملاحت، سورتمه، کمی از موسیقی

به افتخار پنه لوپه آخرِ سر سودابه پژمرده نشد

خیزش های شادِ دندانه دار مدل قصه سازی آس و پاس متحرک میزها و باوهاوسِ جعل و معلِ پریده از آمار

تو چه به آفتاب برج شانس؟

باندشده بر رف؛ سیمایی بیگانه، آسوده و سرریز

ما به مانند کسرِ عمیقن ناتراز مراجعه به زیبایی بلدیم برداریم از خودمان حفاظت نماییم لب هایی در قفسه هست الّا کتابی رسمی در شود

تا این جا بیست بار مرنجانم آشتی زد فعلم جا نداشت کَل را به کار سجلیِ اصل کشید

رنج رنجِ آسودگی در برفِ قندِ ترکیبی سودای هم بستری زباله ی باکره ای با رنج

آن هایییی در میان پتوهای عشق شان شوق شان گرم هر برف در استکان پارسا

هر برگ که بازمی شناسد فرامرزش را در برف بر پوششی از رنج

و هشت تکه کفش در آستانه ، در برف

پسِ تخته ها کش و قوسی ست

tango — Sat, 12 Sep 2009 19:14:18 GMT

^{مدتي پس‌از تصادف بزرگراه؛ گلوله‌هاي واژگون؛ صندلي تاشويي در زندان سوراخ مي‌شود؛ داريم دعا مي‌خوانيم؛}

^{مجلس‌هاي بي‌برو با بازگشت‌ناپذيريِ محيط‌هاي حقيقي-‌مجازي؛ جملات بي‌پايه روي صورتش؛ بين يك چشم و يك لب، ديواري است؛ مثلاً اگر پشت آن چهره‌ي گندمي محبوبه‌اي باشد، مي‌نويسم يك عشق واحدهاي دوتايي دارد؛ كرانه‌هاي مؤنث با گيسو درجه‌هاي دلتا را باز مي‌كند؛ شماره‌هاي موهايت به‌جاي گل‌هاي نيامده باز بهار مي‌شود؛ بخشي از تصوير قهوه‌اي است؛ بعد گرگ‌و‌ميش شب؛ تاكسي‌دارهاي سير‌و‌سفر سيستان؛ مراجعه‌ي بعدي باتلاق با تلاش نور سفيد پاهايش؛ چه معركه‌اي پشت نقاشي تو نشسته؛ با جاذبه‌ي مويرگي‌اش، مفتول پلاتيني.}

^{بادكنك‌هاي سياه با ذره‌هاي باردارِ سفيد؛ پرتقال‌ها در جعبه‌هاي پلاستيكي زامياد؛ سنگلاخ پاي تبريزي‌هاي بزرگراه؛ تاكسي قهوه‌اي با مجوز بدون سرنشين؛ پاسخ سه‌لايي‌ها به چند تخته‌ي ديگر در باران؛ آشيانه‌ي چوب‌ها در شيار ولنجك؛ پاشيدگي متفق كوه در بالاي كوچه‌ها؛ پنجاه تومن‌هاي راه‌آهن دست مرد مرده؛ رفتي‌و دلم غمين شد؛ رنج‌هاي منتشر؛ تا قدم‌هاي بهزادي بم را طي نكند؛ سياره‌ها به خانه‌هايشان بر‌مي‌گردند؛ عشق؛ آرزو؛ عشق؛ بن‌بست گنجي؛ كوچه‌ي مقتدر؛ هم‌آغوشيْ غرق اشك سياه در اولين ذره‌هاي آسفالت با سنگريزه‌هاي آخر جنگل با حباب‌هاي هوا؛ حال خوش از محراب بر مارپيچيِ سازهاي دو مجيد؛ سحرِ نا‌به‌هنگام؛ نرگسِ نامكان.}

^آمين

tango — Mon, 27 Apr 2009 14:55:41 GMT

آخرين شعر

هلیا

معصوم و ناپرداخته

غرق در کاموا و کلاه؛ شکوفه

شاعرانگیِ واپسین گل

در ستاره ووو آب

در بطن مادری وسیع و همواره شاد

گلبرگ در جوانیِ یک کوچه‍‍ روزی

محل عبور دو نفر بود

فقط دو نفر

افق سرنوشت‌شان را می‌نوشت

تنانگی‌ات در چشم برداشتن از مداد‌رنگی‌های پیراهنش

شاید فقط لغزش چانه و سینه است

انزوای یک نخ از موی دختری که روبه‌رویم نشسته

قسمت‌های تازه و پژمرده‌ی معشوقه‌ی جوانم در شش دقیقه و هشت ساعت

همه‌جا

و اینجا خفته است

به‌نظر جرقه‌ای باوقار بودی‌

و عشق‌های تکراری، ملال‌آور و رنگ‌آمیز در عصر کافه بی‌فروغ می‌شد

بااین‌همه دخترانگی، تو، شما، و همه‌ی شماها

تلاش اسب آتش در کام گرفتن از ناف زنی عجول، بدون در‌نظر گرفتن میخ‌های سینه‌اش نبودید

از آغوش یک تکه مانده بود

بقیه، وهم بود و پرستش بود و چوب‌های افقی‌اش

تنها یک ذره از رگه‌‌هایش، زنده نه،

حتا در خوابی طولانی‌تر از کمی از زندگی‌اش

روی ابرهایی که فقط

فقط، چند گِرَم از خاطره‌ی باران‌شان در آینده‌ای کاملاً شفاف،

تکه‌ای یخ در حباب دست‌هایش بود

شاید تکان چند تکه از لب‌هایش

الماسِ آپارتمان 18 سانتی‌متریِ مرد و زنی، خوشبخت نه،

بلکه کمی خسته،

لمیده روی تخت باشکوهی در پسِ پرده‌هایی ارغوانی،

فقط

فقط، به‌اندازه‌ی 8 سانتی‌متر مکعب

یا کمی کوچک‌‌تر از آن

به‌شکل کُره‌ای شفاف؛ فقط،

کمی گرفته و غبار‌اندود از خاطره‌ها

همراهِ کودکی که در حبابی کوچک‌تر، مدار کیهانی‌شان را خراش می‌داد.

پس، همین حالا

هلیا

بدو بدو

و درون شاعرش را بِپَراکَن، چون که او بی‌اندازه مهربان بوده است

با (Guns ‘N’ Roses) November Rain

جایی‌که کالبدی‌ست و هیچ حقیقتی در آن واقعی نیست

و واقعیت آخرین شعاع حلقه‌ی لیوان شیشه، لیوان استیل؛

همه‌اش، فقط یک لیوان بود

لب‌هایی به بازی، حرارت را می‌لغزاند

به جهش‌کردنی ابدی تا گلِ سرخ

تا رُز

هلیا!

اگر برف نگاهت از شرم نمی‌افتاد،

مزرعه‌ی نرگس را در شاهرود شخم می‌زدیم

برای آمادگی بزرگ

برای زیباترین دانه

برای بهترین قطره

برای صمیمی‌ترین مهتاب

برای شاهدانه

هلیا! بگو

خرداد، می‌تواند تناقض بهار را

برای یک لحظه فریاد، کم‌تر کند

مثل ردِ یک شبنم روی گلبرگ‌های کاملاً رُز

فقط سرخ

فقط

فقط به‌شکل S با پنج انگشت

با نُه قطره‌ی شاد؛ با باران

با 6 گلبرگ، فقط

وقتی شبنم‌های صبحِ روزِ 27 بهار اسید بود

به مادرم می‌گویم؛

«دیگر تمام شد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم.»

من از چه ابرهای سیاهی در انتظارِ!

به دیدنِ اضطرابِ شگفت‌انگیز می‌رفتم

بااین‌همه، می‌ترسد عروسک،

افسوس که گل از بوییدنِ عرق گل‌ها می‌ترسد

افسوس؛ نوار بهداشتی نعنایی از زنی که اسمش تقریباً شبیه اسم ما، شیواست می‌ترسد

او

تنها یک نام

او، تنها یک ترانه

و او تنها یک فرشته، کودکی‌ست که می‌دود

حتا ستاره از این‌که مثل مورچه رویا را پریشان کند می‌ترسد

همان؛ نامِ بی‌نام

سرخ و فقط سایه‌ی مرگ‌بار پراید

از جادویی که می‌رقصد؛

از جادوگری که چای همدم نمی‌نوشد

هلیا! مادر! و عروسکی که انگشتانت آبستن است!

آیا؟ این شات واقعاً از تو بود؟

چه شکلی از ایستادن (یک سؤال دیگر)؛

می تواند معادله را موجــــوار و خویشتنـــــــدار برگرداند (؟)

هلیا از میان زندگی می‌دود؛

ستایشِ بی‌بدیل در هنر سکوت،

نوازش خطرناک در هنر عشق‌ورزی و

در آااااا

چه زنانه پانزده ستاره‌ی متکثر

گل رُزی را بالا می‌بَرَد

و گل رُزی را به دست چپ، نه دقیقاً مثل قسمتی از گل،

بلکه به رُزی دیگر می‌دهد.

tango — Mon, 27 Apr 2009 14:44:02 GMT

آخرین شعر

هلیا

معصوم و ناپرداخته

غرق در کاموا و کلاه؛ شکوفه

شاعرانگیِ واپسین گل

در ستاره ووو آب

در بطن مادری وسیع و همواره شاد

گلبرگ در جوانیِ یک کوچه‍‍ روزی

محل عبور دو نفر بود

فقط دو نفر

افق سرنوشت‌شان را می‌نوشت

تنانگی‌ات در چشم برداشتن از مداد‌رنگی‌های پیراهنش

شاید فقط لغزش چانه و سینه است

انزوای یک نخ از موی دختری که روبه‌رویم نشسته

قسمت‌های تازه و پژمرده‌ی معشوقه‌ی جوانم در شش دقیقه و هشت ساعت

همه‌جا

و اینجا خفته است

به‌نظر جرقه‌ای باوقار بودی

و عشق‌

و عشق‌های تکراری، ملال‌آور و رنگ‌آمیز در عصر کافه بی‌فروغ می‌شد

بااین‌همه دخترانگی، تو، شما، و همه‌ی شماها

تلاش اسب آتش در کام گرفتن از ناف زنی عجول، بدون در‌نظر گرفتن میخ‌های سینه‌اش نبودید

از آغوش یک تکه مانده بود

بقیه، وهم بود و پرستش بود و چوب‌های افقی‌اش

تنها یک ذره از رگه‌‌هایش، زنده نه،

حتا در خوابی طولانی‌تر از کمی از زندگی‌اش

روی ابرهایی که فقط

فقط، چند گِرَم از خاطره‌ی باران‌شان در آینده‌ای کاملاً شفاف،

تکه‌ای یخ در حباب دست‌هایش بود

شاید تکان چند تکه از لب‌هایش

الماسِ آپارتمان 18 سانتی‌متریِ مرد و زنی، خوشبخت نه،

بلکه کمی خسته،

لمیده روی تخت باشکوهی در پسِ پرده‌هایی ارغوانی،

فقط

فقط، به‌اندازه‌ی 8 سانتی‌متر مکعب

یا کمی کوچک‌‌تر از آن

به‌شکل کُره‌ای شفاف؛ فقط،

کمی گرفته و غبار‌اندود از خاطره‌ها

همراهِ کودکی که در حبابی کوچک‌تر، مدار کیهانی‌شان را خراش می‌داد.

پس، همین حالا

هلیا

بدو بدو

و درون شاعرش را بِپَراکَن، چون که او بی‌اندازه مهربان بوده است

با (Guns ‘N’ Roses) November Rain)

جایی‌که کالبدی‌ست و هیچ حقیقتی در آن واقعی نیست

و واقعیت آخرین شعاع حلقه‌ی لیوان شیشه، لیوان استیل؛

همه‌اش، فقط یک لیوان بود

لب‌هایی به بازی، حرارت را می‌لغزاند

به جهش‌کردنی ابدی تا گلِ سرخ

تا رُز

هلیا!

اگر برف نگاهت از شرم نمی‌افتاد،

مزرعه‌ی نرگس را در شاهرود شخم می‌زدیم

برای آمادگی بزرگ

برای زیباترین دانه

برای بهترین قطره

برای صمیمی‌ترین مهتاب

برای شاهدانه

هلیا! بگو

خرداد، می‌تواند تناقض بهار را

برای یک لحظه فریاد، کم‌تر کند

مثل ردِ یک شبنم روی گلبرگ‌های کاملاً رُز

فقط سرخ

فقط

فقط به‌شکل S با پنج انگشت

با نُه قطره‌ی شاد؛ با باران

با 6 گلبرگ، فقط

وقتی شبنم‌های صبحِ روزِ 27 بهار اسید بود

به مادرم می‌گویم؛

«دیگر تمام شد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم.»

من از چه ابرهای سیاهی در انتظارِ!

به دیدنِ اضطرابِ شگفت‌انگیز می‌رفتم

بااین‌همه، می‌ترسد عروسک،

افسوس که گل از بوییدنِ عرق گل‌ها می‌ترسد

افسوس؛ نوار بهداشتی نعنایی از زنی که اسمش تقریباً شبیه اسم ما، شیواست می‌ترسد

او

تنها یک نام

او، تنها یک ترانه

و او تنها یک فرشته، کودکی‌ست که می‌دود

حتا ستاره از این‌که مثل مورچه رویا را پریشان کند می‌ترسد

همان؛ نامِ بی‌نام

سرخ و فقط سایه‌ی مرگ‌بار پراید

از جادویی که می‌رقصد؛

از جادوگری که چای همدم نمی‌نوشد

هلیا! مادر! و عروسکی که انگشتانت آبستن است!

آیا؟ این شات واقعاً از تو بود؟

چه شکلی از ایستادن (یک سؤال دیگر)؛

می‌تواند معادله را موج-وار و خویشتن-دار برگرداند؟

هلیا از میان زندگی می‌دود؛

ستایشِ بی‌بدیل در هنر سکوت،

نوازش خطرناک در هنر عشق‌ورزی و

در آااااا

چه زنانه پانزده ستاره‌ی متکثر

گل رُزی را بالا می‌بَرَد

و گل رُزی را به دست چپ، نه دقیقاً مثل قسمتی از گل،

بلکه به رُزی دیگر می‌دهد.

tango — Mon, 23 Feb 2009 15:46:18 GMT

لایه برداری

عدسی مهتاب حتی

عکس تو را ظاهر نمی کند

از زابل روسریِ سفید

دلبری ترین محموله ی تنهایی ام را

برده ای به هند

دست به دست اسلحه ها را به ایران می آوری

اما از تیرباران خبری نیست

چشم های آماده

اعضای باردارت را محاسبه کن

تو بدون قلق گیری هم به هدف می زنی

از تویوتا هایلوکست ستاره می بارد

در اتاق کشورهای کشویی خاک به پا می شود

من از هواپیما از بالای رویایت می بینم

پرنده ای که دزدیدت لباس هایت را به صخره ها برد

او روی خال هایت نوک می زند

تو نقطه ای و شعرها را می سازی

کنجد چه در کوهستان چه در هند چه در خیابان دانشگاه

صفی ست که شعر را به تعویق نمی اندازد

از ماه تو یکی دانه ای

در آغوش قدر منی

در هند بزرگ تری

خدای یکی دو نفری

ظاهراً قبله ی درحرکتی

tango — Tue, 11 Nov 2008 10:05:41 GMT

از استيل بطري در قايق

چند رشته آب جاري است

در سالن اندامش نخي مي‌پيچد كه قهوه‌اي است

در كوره‌هاي برنز

مي‌آيد گاهي پشت‌به‌پشت پوسته‌اي كه تأمين است

غذاست دلش

طوري‌كه لب‌ها خطي از تاب‌اش را تا كمر مزه مي‌كند

تنها وقتي‌كه شانه‌ام را در آغوش گرفت

از كشوهاي ميزها بوي قهوه

كيف لذت‌هاي شهر را مي‌ربود

پياده‌روي سنگ ها روي نرده‌ها و درياچه را

تصميم نهايي براي تابش انفجاريِ جاده در خروج از ج

از بيش‌تر صنعت‌هاي سايه‌سازي

كدام خورشيد به نفع ما مي‌ميرد؟

باز كن شهرت را تنهايي‌ات را

تاريكي باز روي اتاق مي‌ريزي؛ صفحه‌اي كه نقره‌اي است

راستي،

رويايت چند ميل مي‌شود؟

مي‌خواهم خيال‌بافي كنم با فنجان

tango — Fri, 20 Jun 2008 17:09:18 GMT

طراحی موهای بنفش كه مرگ به آن اضافه شد

بي قرار رختخواب من

موج هايی ام درهم و فشرده

دلهره ی حشرات هم

آن ها را كوچك نمی كند

پوست ِ باز ِ دردسر ساز

قايقی در شب كه گياه آهسته اش می كند

قهوه ای و سياه اش قبلن رنگ هايی شاد بوده

اما اسم شان ديگر يادم نيست

آن ها ديگر زنده نيستند و وحشتناك اند

قيمت هاي شكسته و تيز عقل می برد

و يارم لوله ای 27 اينچی ساكت تر از هميشه

مثل همان روزها با يك چشم نگاهم می كند

می روم فرهنگ ِ نام های حشرات و فلزات را مطالعه كنم

شايد خدا هم اين كتاب ها را ورق زده باشد

شايستگی پرزها دراين است كه به رغمِ جمعيتِ زيادشان تنهايند

غم های متحد و وعده داده شده می رسند

و ما برای چند روز ِ كاری فرصت شان را نداريم

چند فرشته ي منتخب از آن ها پذيرايي مي كند

و ماشين شان بايد هر چه زودتر برگردد

كه بعد از چند روز

كلمه ها اشتراكی از شاخك و پيش مرگی است

زمين بارور است و ما نمی توانيم زندگي كنيم

همراهی با حشرات و يكي كه همبستر ِ ماست

عقل مان را روي بالش پخش می كند

كه موها اتحاد و اعتقاد ندارند

اما در طراحی شان كلمات رنگ آميزی اند

آفتاب توانايی اش را به دست می آورد

ولی كاش عباس اول ِ صبح نمی مرد

بدرود عقل بزرگ ِ تنها كه هنوز گريه می كني

شبی كه به موهايت كشيدی چه ترديدی به زندگی ام بخشيد

چند زن سپری کرده ام دستم چرب و چیلی

از اقاقی عشق من

پاسخی روی دست پودر نمی شود

tango — Wed, 23 Apr 2008 13:02:52 GMT

قسمت هايي از مهسا با ماه مشترك است

كه ما به آن شعر مي گوييم

هنوز چسب موهايش طيفي از آسمان به هم ريخته اي است

كه باران اش از ابرهاي دور سرش

تمام سيگارهاي من است

يا مداد سياه هاي پودر شده به شكل كلمات نوشته شده

چه خوب آن روزها دستم توي شاخه هايش خشك نشد

و جوانه هاي هنوز در قلبم

اقاقياي متراكمي اطراف رگ هام شده

شنبه ها را اگر به كليسا مي روم

از مقاومت روزهاي ديگر نيست

او را بدون شماره شناختم

بي حلقه هايي كه بشود او را حدس زد

tango — Thu, 06 Mar 2008 12:01:18 GMT

تبریز ـ چه پسری جواب می دهد

باز در تبریز چه کسی سنگ ها را می بردارد ؟

پایم را روی پشت بام دام ـ کدام دست می گذارم

دستی که جواب می دهد

گوشی که زنگ چشم را سایه ی آسمانخراش را

کمی ظهر در بدن بازار باورم می شود زندگی همه اش چیز نوشته

آن ها روی آهن روی آسمان ـ ریخته روی فرش نشسته ا

یکی کمی از سیگارش را کم می کند در بازارچه

در حجره ی میرزا جلیل

اصفهان ـ تنش بی کرایه و کره

بی بو

تأمین می شود

می دادم این نخ ها را

می برداشتم

روی این سقف می پریدم یا می آمدم

tango — Sat, 20 Oct 2007 17:18:18 GMT

چند نوع کاغذ و ما

از مجموعه ی در دست انتشار « حملات صرع بزرگ همراه با پیش درآمد »

پاسخی از میان دو کاغذ سفید سرگرم

ساعت شماری آخ هاست

همیشه یکی در میان دو چیز

کلاغ می بافد

اسم صاعقه وقتی صدور از آن

دست الدنگ با چیزی باکی نیست

انفجار

می خواهم صاف و ساده پوستی را بردارم

که خلاصه بگویم اوست

زمانه برای دو پاکت و چند نخ

سرنوشتش را شبانه تغییر داد

زمانی دستش را وقتی که هنوز سینه بود

با خودش برد

به همین هم خاطراتش او در کمرش

انبار می شد

بایگانی اعضا پارکبانی را متولد کرد

قدیم تر ها اینجا چندان ضرورت وجود

پیاده روی نبود

و شاهکار پیمانه هنوز دو کوه بزرگ بود و

شاهکاری اش پیدا نبود

بعد بازی کلمات میان میله ی بزرگ و کوچک

باد که نه ولی به بزرگی آن شد

ثانیه از انفجاری بودنش گذشته

تحمل داشت

حالا را نبین که گرفتار است

مغزش همیشه به شرایط به بوسه ای که که بار کرده اند جواب می دهد

شاید چشمک نه راهنما که پیچید از هلال صورتش به مرکز یک چشم به هم زدن

روزی که هنوز گودی های او تعبیه نشده بود و باز روزی که جای خالی چراغ در کارخانه باز هم نگاه می کرد

تایر ها و لاستیک ها فرسوده بودند بس که انفجار را فکر کرده بودند

حرف خودش کاغذ زیری این همه نبود که بالا و پایین قرارمان جریان داشت

برگی روی برگی روی کاغذ سیاه می نشیند و آماده اش می کند برف را بپذیرد

بعد بهانه ای جور می کند که نوشتن و گرم کردن را بیا بیشترش کنیم

با کاغذی روی کاغذ پوستش سلول هایش می ترکد پشت سطرهای کوتاه و بلند صدایش می آید

رگ هایی از بدن او در من باد کرده است و به جای یک چیز تیز و پهن چیزی بلند و تیز بر می دارد